Ironman Frankfurt

Throw those curtains wide
One day like this a year would see me right

Elbow (one day like this)

Ik zag hem na ongeveer 30km hardlopen. Ik was op dat moment al dik negen uur onderweg. Een jongen van een jaar of tien stond in de schaduw langs het loopparkoers. Hij stond achter zijn zelfgemaakte spandoek. Zijn tekst: "My daddy is cooler than Tony Stark!" Wat een geniaal ventje, dacht ik. Held.

Ironman is een half jaar hard trainen, maar op de dag van de wedstrijd is het met name een mentale kwestie. Je geest is de pelotonscommandant die zijn manschappen (het lichaam) aanstuurt. Mijn geest heeft op dit moment een hondenbaan, want mijn lichaam wil sinds enige tijd niet meer. Om mezelf op te peppen denk ik terug aan de boodschap van de speaker vanochtend bij de start: "Remember, you've got control over one thing and one thing only today; and that's your attitude. Keep a positive attitude and it will take care of you all the way to the finish line." De les is duidelijk. Positief blijven. Ik blijf mijn best doen. Ook al zijn al mijn gedachten op dit moment nogal onsamenhangend. Eufemisme.

De dag is best voorspoedig verlopen. De zwemstart was een eitje. Ik ben niet overzwommen en heb geen klappen gehad. Ik heb bijzonder goed gezwommen en geen energie verspeeld. Ok, ik kwam uit het water met pijn in mijn biceps, maar dat was na 20km fietsen wel weer over en bovendien heb ik er tijdens het zwemmen geen last van gehad. Relativeren.

Het fietsen ging ook goed. Het ging niet super, maar wel goed genoeg. Natuurlijk had ik liever geen dip gehad na een kilometer of honderd. Het was bovendien idealer geweest als mijn twee bidons met elektrolytensportdrank niet uit mijn bidonhouders waren gestuiterd op die vervelende kasseistrook, maar dat heeft me ook niet van de wijs gebracht. Oh ja, die pijn in mijn rug door die vervelende tijdrithouding ben ik ook liever kwijt dan rijk. Maar ja, iedereen heeft een achilleshiel en dit is kennelijk de mijne tijdens een hele triatlon. Maar goed, het fietsen ging een minuut sneller dan gepland dus ik mag over die relatief kleine ongemakken niet klagen. Tevreden.

Ik heb al met al genoeg redenen om positief te zijn, maar waarom, nota bene tijdens mijn sterkste onderdeel, stort ik nu weer in? Waarom schiet de kramp van onder naar boven door mijn lijf? Is dit de consequentie van het gebrek aan elektrolyten en heeft de sportdrank van de organisatie die niet kunnen compenseren? Komt het door de hitte? Oh als het vandaag toch tien graden koeler was geweest? Nee, niet aan dat soort externe factoren denken. Positief blijven. Alleen positief blijven. Afzien is mooi! Of nee, wacht, in de categorie triatlontegeltjeswijsheden: "226km, everything else is cute." En nog eentje: "If triathlon were easy, they would call it football." Glimlach.

Positief blijven is moeilijk. Om de paar passen denk ik aan het Tony-spandoek. De andere passen denk ik aan van alles, maar toch het vaakst denk ik aan de temperatuur. Mijn gunst, wat is het heet vandaag. 30 graden? Misschien nog wel meer. Ik probeer de bakens te verzetten en denk aan datgene wat nog komen gaat. Straks voor de laatste keer langs die gast in zijn jurk die biertjes staat uit te delen. Ook nog een keer langs de groep onbekende Nederlandse supporters. Niet vergeten om ze te bedanken. Dan langs Ivonne en Elvira. Wat een topsupporters! Hey, waar is Jan Willem eigenlijk? Ik heb hem de hele dag niet gezien. Zit ie nog steeds voor me? Wat maakt het eigenlijk uit? Positief blijven. Hij zit achter me.

Het loopparkoers is volledig vlak op twee bruggen na. Elke ronde loop je twee keer over een brug. Er zijn vier looprondes. Van de acht bruggen heb ik er nog drie te gaan. "Ik begin nu aan de vijfde klim", zeg ik haast hardop. "Over de helft dus". Verdomme weer kramp. "Kutbrug", zeg ik nu echt hardop, maar de brug reageert niet. Voorzichtig naar beneden. Nog twee bruggen te gaan. He, daar staan Mark en Edo. Wat doen die hier? Wat cool. Moraal.

Rekenen, ik moet rekenen. Als ik reken dan kan ik niet aan andere dingen denken. Hoeveel tijd heb ik nog om binnen elf uur te finishen? Hoeveel kilometer moet ik nog? Als ik zeven minuten per kilometer loop dan finish ik binnen de elf uur! Zonet liep ik zes minuut nog wat op een kilometer. Met een korte stop bij de drankpost. Ik kan het halen. Ik ga het halen! Overtuiging.

"Congratulations", zei de jongedame die zonet mijn vierde armbandje om mijn pols deed. Het bewijs dat mijn vierde ronde er bijna op zit. "Danke". Ik ga finishen. Ik ga FINISHEN!!! Ik hoef het nog maar een kwartiertje vol te houden. Blijdschap.

"You are an Ironman!" hoor ik in de verte. Het is de speaker op de Romerberg. Nog een paar honderd meter en dan begroet een rode loper mijn verkrampte benen. Ik ben er bijna! Als ik het tapijt bereik, zie ik ontelbaar veel mensen achter dranghekken aan beide kanten van het parkoers. Iedereen juicht. Ook voor mij. Kinderen willen high-fiven. Ik ook, maar de meeste handen mis ik helaas. In een ooghoek zie ik Elvira. Ik probeer alvast te juichen als blijk van waardering. Ik ben waanzinnig blij. Nog een paar meter en dan ben ik in het Ironmanstadionnetje. Met de finish in zicht steek ik mijn handen in de lucht alsof ik gewonnen heb. Ik vind dat ik gewonnen heb. Vlak voor de finishboog bal ik een vuist. Gelukt!

Heel even vind ik mezelf cooler dan Tony Stark.

Wordt vervolgd

Ik ben Richard
Ik ben 32 jaar
en ik doe Tweety na:
"I thought I saw a Poodycat"

Richard Jong-A-Pin (met dank aan Han Peekel)


Eerlijk waar, ik wilde de afgelopen weken wel iets schrijven, maar het lukte me niet. Het lukte me niet, het lukte me niet. Eerst dacht ik dat ik het gewoon te druk had en daarna dacht ik aan een gebrek aan inspiratie, maar wat ik ook bedacht, het waren allemaal verzinsels. Soms begon ik met schrijven. Vijf zinnen, tien zinnen, om daarna weer net zo fanatiek te backspacen als ik begonnen was.

En nu ben ik er achter wat er aan de hand was. In mijn achterhoofd speelde steeds de gedachte dat het eerstvolgende stukje waarschijnlijk het laatste stukje zou zijn voor de grote wedstrijd. En die gedachte werkte als een verboden-in-te-rijden-verkeersbord in mijn schrijfproces. Wegversperring. Doorgaand rijverkeer gestremd. Blokkade.

Welk onderwerp ik ook aanpakte, ik had steeds de gedachte dat mijn laatste blog voor de wedstrijd iets ter afronding zou moeten bevatten. En dus zag ik beelden van een verdrinkende Leonardo (Titanic), een stervende Russel (Gladiator), en een balende Gargamel (Ik haat smurfen). Of soms zag ik het tegenovergestelde, je weet wel, van die ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig-shit, of van die eind-goed-al-goed-bla-bla. Nou, ik vertik het om dat soort praatjes te verwerken in mijn blog (neemt niet weg dat ik best open sta voor een lang en gelukkig leven, graag zelfs :-) )

Naast van die de-cirkel-is-rond teksten, blokkeerde ik bij het feit dat afsluitende blogs vaak doorspekt zijn van reflectie. Over de zware fysieke en mentale inspanning en toewijding die het wel niet heeft gevergd. Nou mensen, ook ik ging tijdens mijn voorbereiding over hoge toppen (Col d'Izoard) en door diepe dalen (Ik ben wel eens het zwembad ingedoken tot zeker drie meter diep). Daar heb ik dus ook geen zin in.

Vanochtend was mijn wegversperring ineens weer opgeheven. Het lukte het me ineens weer om met een gekke gedachte te komen. Ik dacht aan Han Peekel. Ik weet niet hoe vaak jullie dat hebben, maar eens in de zoveel tijd denk ik aan Han Peekel. U kunt hem wel, die vrolijke dikzak die in mijn herinnering, gek genoeg, altijd een geel jasje draagt. Ik weet niet hoe zo'n gedachte zich ontwikkelt in mijn hersenen en waarom ik ineens deze gedachte had, maar vanochtend, toen ik achter ons huis wegfietste en net mijn IPod had aangezet en meezong met Fairytales en Firesides van Passenger, dacht ik aan Han. En de gedachte aan Han redde mijn blog. De gedachte: Wordt Vervolgd.

Als je blokkeert bij de gedachte aan afsluiten dan moet je niet afsluiten, dacht ik. En dus ga ik niet stoppen. Natuurlijk, de voorbereiding zit er op en volgende week is het "moment supreme" daar. Ik ga starten bij de Ironman Frankfurt, "Der längste Tag des Jahres". Ik heb maandenlang keihard getraind om daar te zwemmen, te fietsen en te lopen als ... als mezelf (ik heb metaforen genoeg maar ik vind mezelf goed genoeg). Maar daarna... daarna ga ik door. Hoe en wat weet ik nog niet precies, maar ik blijf triatlonnen en ik blijf schrijven.

Wat ik ga schrijven? Een boek? Wellicht. Eentje over triatlon? Misschien. Een roman? Zou kunnen.

Een jaar geleden las ik "De kunst van het veldspel" van Chad Harbach. Een werkelijk fantastisch en betoverend boek over een gewone jongen die gegrepen wordt door het honkballen en er alles aan doet om de allerbeste korte stop te worden. Toen ik dit boek las, zag ik tijdens mijn dagdromen "hem" al in de schappen van de betere boekhandel liggen: "De kunst van het wisselen" over hoe een gewone jongen .....

Enfin, niet op de zaken vooruitlopen. Er moet volgende week eerst nog een andere droom uitkomen.

Wordt Vervolgd!



Tot slot (ja, toch nog iets ter afronding), aan alle mensen die mijn blog hebben ondersteund (en mij hebben gemotiveerd) door een donatie te doen aan Make-A-Wish: Bedankt!

Fietsbenen

I want to ride my bicycle
I want to ride my bike

Queen (bicycle race)

Ik ben geen fan van Anouk en ik ben al helemaal geen fan van het Eurovisiesongfestival, maar ik heb nu al zeker drie kwartier "Birds" in mijn hoofd zitten en zo nu en dan betrap ik mijzelf er op dat ik weer eens onwillekeurig een deel van de tekst hardop zing.  Gelukkig ben ik behalve een eendenkooi het afgelopen uur niks tegengekomen dus ik heb nog geen argwaan kunnen wekken bij toevallige passanten. Want, zeg nou zelf, iemand die in een strakke rode broek songfestival liedjes zingt en vanuit Zuidlaren richting Groningen rent, dat moet haast wel een gevluchte gek zijn, toch?

Wat ik aan het doen ben? Ik ben bezig met mijn eerste echt echt echt lange duurloop van het jaar. Ongeveer een uur geleden ben ik in Tynaarlo vrijwillig uit de auto gezet en nu hobbel ik met zo'n tien a elf kilometer per uur naar huis. Volgens de Tom Tom is de wandelafstand tussen plaats van vertrek en thuis ongeveer 27km dus naar verwachting ben ik, inclusief plaspauzes, in totaal 2,5 uur onderweg. Correctie, minimaal 2,5 uur, want ik reken er op dat ik nog wel ergens een afslag mis.

Normaal zing ik ander repertoire tijdens mijn duurlopen, maar het toeval wil dat ik de afgelopen week nogal veel Eurovisiesongfestival gezien heb op tv. Waarom? Omdat Jokertje's Jawoord en de Allerslechtste Echtgenoot nou ook niet bepaald verheffende alternatieven waren. Nou zit er natuurlijk ook een uitknop op de tv. Maar ja, mentale training is ook een belangrijk aspect in de voorbereiding naar een hele triatlon. En sinds afgelopen week weet ik één ding zeker: aan mijn doorzettingsvermogen zal het niet liggen in Frankfurt.

Terug naar de vogeltjes. Er zijn twee redenen waarom ik maar vasthoud aan Anouk's liedje tijdens mijn eenzame tocht naar huis. Reden één is de oorwurm. Reden twee is (of eigenlijk zijn) mijn fietsbenen.

De oorwurm is een oude volkswijsheid die ik ooit een keer geleerd heb van een collega. De wijsheid luidt: je kan een liedje dat in je hoofd zit alleen verwijderen door een liedje te gaan zingen dat slechter is. Dat betekent in de praktijk dat je twee dingen kunt doen. Je kan blijven bij het nummer wat nu in je hoofd zit. Of je kan volledig door het stof gaan en via Malta (stiekem vond ik Malta eigenlijk leuker dan Anouk), Denemarken, Noorwegen, Rusland en Azerbeidzjan, eindigen bij Kroatië, Montenegro en als laatste Roemenië. Om mezelf niet nog verdachter te maken dan ik al ben, kies ik veiligheidshalve vandaag voor optie 1.

Dan mijn fietsbenen. Zoals de term wellicht doet vermoeden zijn fietsbenen benen waarmee je kunt fietsen. Of beter gezegd, benen die je overgehouden hebt van een boel fietsen. Fietsbenen zoals de term wellicht ook doet vermoeden, zijn minder geschikt om mee te lopen. Of beter gezegd, eigenlijk zijn ze helemaal niet geschikt om mee te lopen. Een half uur lopen met fietsbenen voelt alsof je de hele avond naar het songfestival hebt gekeken. En als je voornemens bent om 2,5 uur hard te lopen, dan kun je je voorstellen dat er zelfs zwaardere dingen zijn dan het eurovisiesongfestival. (Nou, ik moet niet gaan overdrijven.)

En dat brengt mij weer terug bij de vogeltjes van Anouk. Het medicijn van vandaag tegen fietsbenen zijn de vogeltjes van Anouk. Zolang ik zing over de vogeltjes van Anouk, voel ik mijn fietsbenen niet. Het is natuurlijk wel een beetje een paardenmiddel en er zullen ongetwijfeld bijwerkingen zijn, maar bij gebrek aan een bijsluiter, neem ik die maar voor lief. Zolang ik niemand tegenkom hier in het Drentse land ben ik veilig. Wie dut mij wat, wie dut mij wat, wie dut mij wat vandage....'k heb de banden vol met wind. Ah nee, zie je wel... FIETSBENEN....aaargh