Ik ben Richard
Ik ben 32 jaar
en ik doe Tweety na:
"I thought I saw a Poodycat"
Richard Jong-A-Pin (met dank aan Han Peekel)
Eerlijk waar, ik wilde de afgelopen weken wel iets schrijven, maar het lukte me niet. Het lukte me niet, het lukte me niet. Eerst dacht ik dat ik het gewoon te druk had en daarna dacht ik aan een gebrek aan inspiratie, maar wat ik ook bedacht, het waren allemaal verzinsels. Soms begon ik met schrijven. Vijf zinnen, tien zinnen, om daarna weer net zo fanatiek te backspacen als ik begonnen was.
En nu ben ik er achter wat er aan de hand was. In mijn achterhoofd speelde steeds de gedachte dat het eerstvolgende stukje waarschijnlijk het laatste stukje zou zijn voor de grote wedstrijd. En die gedachte werkte als een verboden-in-te-rijden-verkeersbord in mijn schrijfproces. Wegversperring. Doorgaand rijverkeer gestremd. Blokkade.
Welk onderwerp ik ook aanpakte, ik had steeds de gedachte dat mijn laatste blog voor de wedstrijd iets ter afronding zou moeten bevatten. En dus zag ik beelden van een verdrinkende Leonardo (Titanic), een stervende Russel (Gladiator), en een balende Gargamel (Ik haat smurfen). Of soms zag ik het tegenovergestelde, je weet wel, van die ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig-shit, of van die eind-goed-al-goed-bla-bla. Nou, ik vertik het om dat soort praatjes te verwerken in mijn blog (neemt niet weg dat ik best open sta voor een lang en gelukkig leven, graag zelfs :-) )
Naast van die de-cirkel-is-rond teksten, blokkeerde ik bij het feit dat afsluitende blogs vaak doorspekt zijn van reflectie. Over de zware fysieke en mentale inspanning en toewijding die het wel niet heeft gevergd. Nou mensen, ook ik ging tijdens mijn voorbereiding over hoge toppen (Col d'Izoard) en door diepe dalen (Ik ben wel eens het zwembad ingedoken tot zeker drie meter diep). Daar heb ik dus ook geen zin in.
Vanochtend was mijn wegversperring ineens weer opgeheven. Het lukte het me ineens weer om met een gekke gedachte te komen. Ik dacht aan Han Peekel. Ik weet niet hoe vaak jullie dat hebben, maar eens in de zoveel tijd denk ik aan Han Peekel. U kunt hem wel, die vrolijke dikzak die in mijn herinnering, gek genoeg, altijd een geel jasje draagt. Ik weet niet hoe zo'n gedachte zich ontwikkelt in mijn hersenen en waarom ik ineens deze gedachte had, maar vanochtend, toen ik achter ons huis wegfietste en net mijn IPod had aangezet en meezong met Fairytales en Firesides van Passenger, dacht ik aan Han. En de gedachte aan Han redde mijn blog. De gedachte: Wordt Vervolgd.
Als je blokkeert bij de gedachte aan afsluiten dan moet je niet afsluiten, dacht ik. En dus ga ik niet stoppen. Natuurlijk, de voorbereiding zit er op en volgende week is het "moment supreme" daar. Ik ga starten bij de Ironman Frankfurt, "Der längste Tag des Jahres". Ik heb maandenlang keihard getraind om daar te zwemmen, te fietsen en te lopen als ... als mezelf (ik heb metaforen genoeg maar ik vind mezelf goed genoeg). Maar daarna... daarna ga ik door. Hoe en wat weet ik nog niet precies, maar ik blijf triatlonnen en ik blijf schrijven.
Wat ik ga schrijven? Een boek? Wellicht. Eentje over triatlon? Misschien. Een roman? Zou kunnen.
Een jaar geleden las ik "De kunst van het veldspel" van Chad Harbach. Een werkelijk fantastisch en betoverend boek over een gewone jongen die gegrepen wordt door het honkballen en er alles aan doet om de allerbeste korte stop te worden. Toen ik dit boek las, zag ik tijdens mijn dagdromen "hem" al in de schappen van de betere boekhandel liggen: "De kunst van het wisselen" over hoe een gewone jongen .....
Enfin, niet op de zaken vooruitlopen. Er moet volgende week eerst nog een andere droom uitkomen.
Wordt Vervolgd!
Tot slot (ja, toch nog iets ter afronding), aan alle mensen die mijn blog hebben ondersteund (en mij hebben gemotiveerd) door een donatie te doen aan Make-A-Wish: Bedankt!
donderdag 27 juni 2013
dinsdag 21 mei 2013
Fietsbenen
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
Queen (bicycle race)
I want to ride my bike
Queen (bicycle race)
Ik ben geen fan van Anouk en ik ben al helemaal geen fan van het Eurovisiesongfestival, maar ik heb nu al zeker drie kwartier "Birds" in mijn hoofd zitten en zo nu en dan betrap ik mijzelf er op dat ik weer eens onwillekeurig een deel van de tekst hardop zing. Gelukkig ben ik behalve een eendenkooi het afgelopen uur niks tegengekomen dus ik heb nog geen argwaan kunnen wekken bij toevallige passanten. Want, zeg nou zelf, iemand die in een strakke rode broek songfestival liedjes zingt en vanuit Zuidlaren richting Groningen rent, dat moet haast wel een gevluchte gek zijn, toch?
Wat ik aan het doen ben? Ik ben bezig met mijn eerste echt echt echt lange duurloop van het jaar. Ongeveer een uur geleden ben ik in Tynaarlo vrijwillig uit de auto gezet en nu hobbel ik met zo'n tien a elf kilometer per uur naar huis. Volgens de Tom Tom is de wandelafstand tussen plaats van vertrek en thuis ongeveer 27km dus naar verwachting ben ik, inclusief plaspauzes, in totaal 2,5 uur onderweg. Correctie, minimaal 2,5 uur, want ik reken er op dat ik nog wel ergens een afslag mis.
Normaal zing ik ander repertoire tijdens mijn duurlopen, maar het toeval wil dat ik de afgelopen week nogal veel Eurovisiesongfestival gezien heb op tv. Waarom? Omdat Jokertje's Jawoord en de Allerslechtste Echtgenoot nou ook niet bepaald verheffende alternatieven waren. Nou zit er natuurlijk ook een uitknop op de tv. Maar ja, mentale training is ook een belangrijk aspect in de voorbereiding naar een hele triatlon. En sinds afgelopen week weet ik één ding zeker: aan mijn doorzettingsvermogen zal het niet liggen in Frankfurt.
Terug naar de vogeltjes. Er zijn twee redenen waarom ik maar vasthoud aan Anouk's liedje tijdens mijn eenzame tocht naar huis. Reden één is de oorwurm. Reden twee is (of eigenlijk zijn) mijn fietsbenen.
De oorwurm is een oude volkswijsheid die ik ooit een keer geleerd heb van een collega. De wijsheid luidt: je kan een liedje dat in je hoofd zit alleen verwijderen door een liedje te gaan zingen dat slechter is. Dat betekent in de praktijk dat je twee dingen kunt doen. Je kan blijven bij het nummer wat nu in je hoofd zit. Of je kan volledig door het stof gaan en via Malta (stiekem vond ik Malta eigenlijk leuker dan Anouk), Denemarken, Noorwegen, Rusland en Azerbeidzjan, eindigen bij Kroatië, Montenegro en als laatste Roemenië. Om mezelf niet nog verdachter te maken dan ik al ben, kies ik veiligheidshalve vandaag voor optie 1.
Dan mijn fietsbenen. Zoals de term wellicht doet vermoeden zijn fietsbenen benen waarmee je kunt fietsen. Of beter gezegd, benen die je overgehouden hebt van een boel fietsen. Fietsbenen zoals de term wellicht ook doet vermoeden, zijn minder geschikt om mee te lopen. Of beter gezegd, eigenlijk zijn ze helemaal niet geschikt om mee te lopen. Een half uur lopen met fietsbenen voelt alsof je de hele avond naar het songfestival hebt gekeken. En als je voornemens bent om 2,5 uur hard te lopen, dan kun je je voorstellen dat er zelfs zwaardere dingen zijn dan het eurovisiesongfestival. (Nou, ik moet niet gaan overdrijven.)
Normaal zing ik ander repertoire tijdens mijn duurlopen, maar het toeval wil dat ik de afgelopen week nogal veel Eurovisiesongfestival gezien heb op tv. Waarom? Omdat Jokertje's Jawoord en de Allerslechtste Echtgenoot nou ook niet bepaald verheffende alternatieven waren. Nou zit er natuurlijk ook een uitknop op de tv. Maar ja, mentale training is ook een belangrijk aspect in de voorbereiding naar een hele triatlon. En sinds afgelopen week weet ik één ding zeker: aan mijn doorzettingsvermogen zal het niet liggen in Frankfurt.
Terug naar de vogeltjes. Er zijn twee redenen waarom ik maar vasthoud aan Anouk's liedje tijdens mijn eenzame tocht naar huis. Reden één is de oorwurm. Reden twee is (of eigenlijk zijn) mijn fietsbenen.
De oorwurm is een oude volkswijsheid die ik ooit een keer geleerd heb van een collega. De wijsheid luidt: je kan een liedje dat in je hoofd zit alleen verwijderen door een liedje te gaan zingen dat slechter is. Dat betekent in de praktijk dat je twee dingen kunt doen. Je kan blijven bij het nummer wat nu in je hoofd zit. Of je kan volledig door het stof gaan en via Malta (stiekem vond ik Malta eigenlijk leuker dan Anouk), Denemarken, Noorwegen, Rusland en Azerbeidzjan, eindigen bij Kroatië, Montenegro en als laatste Roemenië. Om mezelf niet nog verdachter te maken dan ik al ben, kies ik veiligheidshalve vandaag voor optie 1.
Dan mijn fietsbenen. Zoals de term wellicht doet vermoeden zijn fietsbenen benen waarmee je kunt fietsen. Of beter gezegd, benen die je overgehouden hebt van een boel fietsen. Fietsbenen zoals de term wellicht ook doet vermoeden, zijn minder geschikt om mee te lopen. Of beter gezegd, eigenlijk zijn ze helemaal niet geschikt om mee te lopen. Een half uur lopen met fietsbenen voelt alsof je de hele avond naar het songfestival hebt gekeken. En als je voornemens bent om 2,5 uur hard te lopen, dan kun je je voorstellen dat er zelfs zwaardere dingen zijn dan het eurovisiesongfestival. (Nou, ik moet niet gaan overdrijven.)
En dat brengt mij weer terug bij de vogeltjes van Anouk. Het medicijn van vandaag tegen fietsbenen zijn de vogeltjes van Anouk. Zolang ik zing over de vogeltjes van Anouk, voel ik mijn fietsbenen niet. Het is natuurlijk wel een beetje een paardenmiddel en er zullen ongetwijfeld bijwerkingen zijn, maar bij gebrek aan een bijsluiter, neem ik die maar voor lief. Zolang ik niemand tegenkom hier in het Drentse land ben ik veilig. Wie dut mij wat, wie dut mij wat, wie dut mij wat vandage....'k heb de banden vol met wind. Ah nee, zie je wel... FIETSBENEN....aaargh
zondag 12 mei 2013
Wedstrijdverslag
You think that I'm strong.
You're wrong.
Robbie Williams (Strong)
Toen ik nog een klein Eigenwijzermannetje was, heb ik een afwijking ontwikkeld. Een hardnekkige afwijking waar ik tot op de dag van vandaag last van heb. Ik lees dwangmatig wedstrijdverslagen. Je zou kunnen spreken van een verslaving of een tic, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Je zou ook kunnen spreken van een levensstijl. Maar zoveel is het nou ook weer niet.
Mijn afwijking komt door DP. Dikke Pieter, zoals hij "voluit heette", was de elftalleider van Fc Lewenborg B2. En Dikke Pieter kon schrijven! Als B2 weer eens met 11-1 de boot in was gegaan ergens in de provincie, dan wist DP het zo op te schrijven dat het leek alsof de jongens van B2 minstens gelijkwaardig waren aan de tegenstander. En als ze dat zelfs in DP's ogen niet waren, dan had hij altijd wel ergens een scheefstaande grasspriet gespot die de moeite waard was om een wedstrijdverslag aan te wijden. Bij DP was het glas altijd halfvol en als het glas leeg was, dan was het nog altijd een mooi glas.
En daarom lees ik dus wedstrijdverslagen. Overdadig veel wedstrijdverslagen. Clubblaadjes, blogs, noem het maar op. Als iemand ergens een wedstrijdje heeft gedaan in Schubbekutteveen, of weet ik veel waar, dan lees ik het. Als een gokverslaafde die achter een fruitmachine zit, hoop ik op de jackpot in de vorm van een mooi verslag.
De jaren na DP heb ik geleerd dat wedstrijdverslagschrijvers als DP schaars zijn. DP was inderdaad de jackpot uit een fruitmachine. En met deze gedachte zit ik hier te broeden op een wedstrijdverslag over de Nacht van Groningen. Een halve marathon die ik afgelopen donderdag liep nadat ik eerder die dag 150km had gefietst.
Ik neem jullie mee naar het einde van de dag. Het stukje op de fiets naar huis, ongeveer een half uur na de finish van de halve marathon en dus een half uur nadat ik 6,5 uur had getraind. Ik fietste op het Damsterdiep en ik was leeg. Zowel fysiek als mentaal was ik helemaal gesloopt. Mijn doel om een hele zware Ironmantraining te doen was meer dan gehaald, maar eerlijk gezegd kon het me op dat moment geen moer schelen.
Het enige waar ik aan kon denken was de jongen die ik had zien staan tijdens de tweede loopronde in een tuintje aan de Zonnelaan. Een ventje van een jaar of tien die daar stond met zijn moeder vlak achter hem. Ze had haar handen om hem heen geslagen. Hij lachte een klein beetje. Wellicht omdat hij genoot van de hardlopers die passeerden, maar misschien was het omdat zijn moeder net iets liefs tegen hem had gezegd. Het maakt ook niet uit, want zijn kale kop, het slangetje door zijn neus en zijn uitdrukkingsloze ogen verraadden dat de jongen hartstikke ziek was. Ik dacht, *verdomme, ik heb een hele dag voor de lol getraind en deze jongen is doodziek. Wat een klotezooi. Er biggelde een traan over mijn wangen. Ik was echt helemaal kapot.
Nu ik er aan terugdenk, vraag ik me af wat DP voor wedstrijdverslag zou hebben geschreven. Ik heb geen idee, maar het was hoe dan ook een leeg en lelijk glas. Een afschuwelijk lelijk glas.
You're wrong.
Robbie Williams (Strong)
Toen ik nog een klein Eigenwijzermannetje was, heb ik een afwijking ontwikkeld. Een hardnekkige afwijking waar ik tot op de dag van vandaag last van heb. Ik lees dwangmatig wedstrijdverslagen. Je zou kunnen spreken van een verslaving of een tic, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Je zou ook kunnen spreken van een levensstijl. Maar zoveel is het nou ook weer niet.
Mijn afwijking komt door DP. Dikke Pieter, zoals hij "voluit heette", was de elftalleider van Fc Lewenborg B2. En Dikke Pieter kon schrijven! Als B2 weer eens met 11-1 de boot in was gegaan ergens in de provincie, dan wist DP het zo op te schrijven dat het leek alsof de jongens van B2 minstens gelijkwaardig waren aan de tegenstander. En als ze dat zelfs in DP's ogen niet waren, dan had hij altijd wel ergens een scheefstaande grasspriet gespot die de moeite waard was om een wedstrijdverslag aan te wijden. Bij DP was het glas altijd halfvol en als het glas leeg was, dan was het nog altijd een mooi glas.
En daarom lees ik dus wedstrijdverslagen. Overdadig veel wedstrijdverslagen. Clubblaadjes, blogs, noem het maar op. Als iemand ergens een wedstrijdje heeft gedaan in Schubbekutteveen, of weet ik veel waar, dan lees ik het. Als een gokverslaafde die achter een fruitmachine zit, hoop ik op de jackpot in de vorm van een mooi verslag.
De jaren na DP heb ik geleerd dat wedstrijdverslagschrijvers als DP schaars zijn. DP was inderdaad de jackpot uit een fruitmachine. En met deze gedachte zit ik hier te broeden op een wedstrijdverslag over de Nacht van Groningen. Een halve marathon die ik afgelopen donderdag liep nadat ik eerder die dag 150km had gefietst.
Ik neem jullie mee naar het einde van de dag. Het stukje op de fiets naar huis, ongeveer een half uur na de finish van de halve marathon en dus een half uur nadat ik 6,5 uur had getraind. Ik fietste op het Damsterdiep en ik was leeg. Zowel fysiek als mentaal was ik helemaal gesloopt. Mijn doel om een hele zware Ironmantraining te doen was meer dan gehaald, maar eerlijk gezegd kon het me op dat moment geen moer schelen.
Het enige waar ik aan kon denken was de jongen die ik had zien staan tijdens de tweede loopronde in een tuintje aan de Zonnelaan. Een ventje van een jaar of tien die daar stond met zijn moeder vlak achter hem. Ze had haar handen om hem heen geslagen. Hij lachte een klein beetje. Wellicht omdat hij genoot van de hardlopers die passeerden, maar misschien was het omdat zijn moeder net iets liefs tegen hem had gezegd. Het maakt ook niet uit, want zijn kale kop, het slangetje door zijn neus en zijn uitdrukkingsloze ogen verraadden dat de jongen hartstikke ziek was. Ik dacht, *verdomme, ik heb een hele dag voor de lol getraind en deze jongen is doodziek. Wat een klotezooi. Er biggelde een traan over mijn wangen. Ik was echt helemaal kapot.
Nu ik er aan terugdenk, vraag ik me af wat DP voor wedstrijdverslag zou hebben geschreven. Ik heb geen idee, maar het was hoe dan ook een leeg en lelijk glas. Een afschuwelijk lelijk glas.
Abonneren op:
Posts (Atom)