Afgelopen zondag stond de 4 mijl van Groningen op het programma. De 4 mijl is populair in (de) stad (en ommeland), want iedereen doet mee, heeft ooit meegedaan, of kent iemand die meedoet (of ooit heeft meegedaan). En daarom is er in Groningen twee maanden per jaar, zo tussen begin september en de tweede week van oktober, ineens veel interesse voor de hardloopsport. Natuurlijk kan ik, als triatleet met een voorliefde voor atletiek, dat alleen maar toejuichen!
De interesse voor "mijn" sport als gevolg van de 4 mijl is leuk, maar leidt soms tot ongemakkelijke situaties en vanuit mijn perspectief ietwat vreemde vragen en gesprekken. Zo werd mij
ooit eens op een personeelsfeestje (vlak na de marathon van Berlijn) de
volgende vraag gesteld: "3 uur 4 op de marathon, hum leuk, maar doe je
volgende week ook mee met de 4mijl?" U kunt zich (wellicht) voorstellen dat ik dat op dat moment een beetje een gekke vraag vond.
Gek genoeg komen dit soort rare gesprekken rond de 4 mijl best wel vaak voor. Normaal gesproken vergeet ik ze weer snel, maar voor de verandering heb ik de "4 mijl oogst" van de afgelopen dagen eens opgeschreven:**
** voor de goede orde, alle gesprekken hebben echt plaatsgevonden, maar
waren met verschillende mensen, die ik voor het gemak hier "collega's" heb genoemd.
3 uur voor de start van de wedstrijd
Collega A: Ik heb gehoord dat jij er 22 minuten over gaat doen.
Ik: "Wie heeft je dat verteld?"
Collega A: "Dat gonst hier door de wandelgangen."
Ik: "Oh ok, nou ik zal mijn best doen."
1 uur na de finish
Collega A: "En? 22 minuten?"
Ik: "Ja, en 45 seconden"
Collega A: "Echt?"
Ik: "Ja, ik zei toch dat ik mijn best zou doen."
Collega A: "mmm ik dacht dat het een grapje was vanochtend".
Onderweg naar de start
Collega B: "En dan zijn er van die gekken zoals Lance Armstrong die een triatlon gaan doen"
Ik: "Dat doe ik ook."
Collega B: "Ja maar ik bedoel de Ironman."
Ik: " ..." (Ik heb niet gereageerd. Overigens is de Ironman-deelname-stand: Eigenwijzerman: 1 Armstrong: 0, en gegeven de dopingzaak tegen hem is het waarschijnlijker dat het eerder 2-0 wordt dan 1-1.)
Daags na de 4 mijl
Collega C: "Zo, heb jij meegedaan aan de 4 mijl!? Knap zeg!"
Ik: "eeuhm ja, bedankt."
Later die dag
Ik: "En hoe is het jou gisteren vergaan?"
Collega D: "31 minuten".
Ik: "Tevreden?"
Collega D: "Ik zat tien seconden boven mij PR, dus ik ben niet ontevreden"
Ik: "Ah dat is toevallig: ik zat ook tien seconden boven mijn PR"
Collega D: "En jij had?"
Ik: "22.45"
Collega D: "Zo zo, maar ja, ik ben ook maar een recreant"
Ik: "Oh ja, is ook zo. Ik daarentegen..."
En dan nog dit:
Dat de gesprekken tussen mij en 4 mijl lopers vaak ietwat vreemd zijn, betekent overigens niet dat de gesprekken tussen mij en andere meer ervaren lopers rond de 4 mijl wel helemaal normaal zijn. Om hier een voorbeeld van te geven, nog een kort verslag van mijn contact met HJ voor, tijdens en na de 4 mijl.
Voor de wedstrijd
De avond voor de 4 mijl kwamen HJ en zijn betere helft bij ons roti eten. Aan het eind van de avond hadden we het kort over de wedstrijd van morgen. HJ voorspelde voor zijn betere helft een tijd tussen de 21.50 en 22.15 en wilde zelf zo rond de 23 minuten finishen. "Mooi, dan loop ik wel achter je aan, ik wil namelijk tussen de 22.30 en 23.30 lopen", was mijn reactie. Wat nu nog volgt is onze correspondentie na de finish: (Ps. HJ's betere helft liep ons eraf met een tijd van 22.08!)
Tijdens de wedstrijd
HJ (roze tenue) en ik (oranje tenue) Video: Link: Ik en HJ na 2 mijl
Na de wedstrijd (via What's app)
Ik : "Hey , bedankt voor het hazen! Zat 5 tellen achter je. Weet jij de bedrijvenloop uitslag?"
HJ: "Geen idee, maar wat is je naam?"
Ik: "de Roti kok"
HJ:
"hahahaha, geen dank, ik heb nog aan je gedacht, waar zou Richard
lopen? 5sec achter me dus. Ik ga vaker roti eten de dag van tevoren.
Spreek je."
Ik: "Ik heb zelfs nog naast je gelopen!"
HJ: "eyes on the ball."
Later die avond (via Facebook)
Ik: "Maar jij kijkt dus niet naast je als je aan het lopen bent?"
HJ: "Nee, je moet vooruit."
Ik: "mooi is dat... ik heb ca. 6km half naast half achter je gelopen..bij de herebrug moest ik even passen...
HJ: "hahahaha"
Ik: "in de heerestraat kwam ik weer dichterbij"
HJ: "Ja, zal wel, daar ging ik redelijk op een hoop." " Ik heb serieus niks in de gaten gehad."
Ik: "tevreden met je tijd?"
HJ: "ik ben dik tevreden. Had niet het gevoel dat ik veel sneller zou zijn dan vorig jaar. Dus wel." "Maar, jij ook tevreden?"
Ik: "nou... ik ben wel wat te rap gestart, maar ik zei gisteren dat ik tussen de 22.30 en 23.30 wilde... dus dat is gelukt.."
donderdag 18 oktober 2012
vrijdag 5 oktober 2012
Zwemtraining in Heidelberg
"Ik ben blij man"
Churandi Martina
Hij wist het zelf eigenlijk ook niet zo goed waarom hij dit wilde. Het was half acht 's ochtends en hij lag met zijn snufferd in het zwembad. Een half uur eerder had hij nog in bed gelegen. Hij had bij het horen van de wekker zich afgevraagd waar hij was, maar was vrij snel tot de conclusie gekomen dat hij wakker was geworden in zijn hotelkamer in Heidelberg. Hij had zijn wekker uitgedaan, was uit bed gestapt en was naar de wc gegaan. Bij het doorspoelen van de wc had hij vluchtig in de spiegel gekeken om vervolgens te concluderen dat hij zich vandaag nog niet hoefde te scheren. Daarna had hij een stel schone kleren uit zijn koffer gevist, zich aangekleed en zich gehaast naar de ontbijtzaal om snel wat koolhydraten in het lichaam te krijgen. Na het wegwerken van twee bolletjes met zoet beleg en drie slokken te slappe koffie was hij opgestaan en de trap afgelopen richting de uitgang van het hotel om vervolgens naar het Darmstädterhof zwembad te gaan. Hij moest en zou twee kilometer zwemmen.
Het was niet druk in het zeven banen brede vijfentwintigmeterbad. Links van de jongen zwom een man die eruitzag als Luitenant Hans Gruber uit Allo Allo. De man was klaarblijkelijk een vaste klant, want hij onderhield zich met zowel de badmeester aan de ene kant van het bad, als met de dames die aan de andere kant van het bad stonden te wachten tot de aquajoggingles zou beginnen. Daarnaast zwommen twee zwangere vrouwen die er wonderwel in slaagden om gedurende lange periode synchroon hun schoolslagen te maken. Rechts van de jongen zwom een vrouw van middelbare leeftijd op haar rug. Volgens de jongen was het een verstokte hippie die eruitzag alsof ze een groot deel van haar leven op haar rug had gelegen en nu door al haar minnaars was verlaten. Ze hield stug haar hoofd boven water om haar verjaarde kapsel droog te houden, waardoor het leek of ze constant wilde controleren of er niet toevallig een andere badgast tussen haar benen was gedoken. Omdat ze enkel een beenslag maakte en haar handen continue op haar dijen hield, leek het alsof ze de houding had aangenomen waar ze nu al jaren vurig naar verlangde. De jongen vond zijn eigen interpretatie van het schouwspel bijzonder grappig.
De jongen zwom in de middelste baan die bedoeld was voor snelle zwemmers. De baan was voor de rest nog leeg dus hij kon volledig zijn eigen gang gaan. Hij had zich voorgenomen om een programma af te werken die evengoed door zijn clubtrainer bedacht had kunnen zijn. Hij had tijdens zijn ontbijt zijn programma op een papiertje gekrabbeld en had het de toepasselijke titel "Menno-training" gegeven: een warming up van twintig banen met daarin afwisselend banen borstcrawl en banen "eigen keus". Daarna tien keer honderd meter borstcrawl met telkens dertig seconden pauze gevolgd door drie keer vijfenzeventig meter sprint met een minuut pauze. Tot slot nog vier banen vlinderslag en een paar honderd meter uitzwemmen. Geconcentreerd en met militaire precisie werkte hij het programma af, hoewel hij wel elke keer aan Allo Allo scenes dacht als hij Luitenant Gruber passeerde.
Na ongeveer een uur verliet de jongen het bad. Hij realiseerde zich weer waarom hij de avond ervoor zijn wekker had gezet om op tijd naar het zwembad te kunnen gaan. Hij had genoten van het zwemmen. Trainen voor de triatlon was in de afgelopen jaren zijn passie geworden. Het maakte hem blij. Met nog een volledige werkdag aan de Universiteit van Heidelberg voor de boeg was zijn dag nu al geslaagd. Hij dacht aan de woorden van Churandi Martina tijdens de afgelopen Olympische Spelen. Hij was blij man. Beter kon hij het niet verwoorden.
Churandi Martina
Hij wist het zelf eigenlijk ook niet zo goed waarom hij dit wilde. Het was half acht 's ochtends en hij lag met zijn snufferd in het zwembad. Een half uur eerder had hij nog in bed gelegen. Hij had bij het horen van de wekker zich afgevraagd waar hij was, maar was vrij snel tot de conclusie gekomen dat hij wakker was geworden in zijn hotelkamer in Heidelberg. Hij had zijn wekker uitgedaan, was uit bed gestapt en was naar de wc gegaan. Bij het doorspoelen van de wc had hij vluchtig in de spiegel gekeken om vervolgens te concluderen dat hij zich vandaag nog niet hoefde te scheren. Daarna had hij een stel schone kleren uit zijn koffer gevist, zich aangekleed en zich gehaast naar de ontbijtzaal om snel wat koolhydraten in het lichaam te krijgen. Na het wegwerken van twee bolletjes met zoet beleg en drie slokken te slappe koffie was hij opgestaan en de trap afgelopen richting de uitgang van het hotel om vervolgens naar het Darmstädterhof zwembad te gaan. Hij moest en zou twee kilometer zwemmen.
Het was niet druk in het zeven banen brede vijfentwintigmeterbad. Links van de jongen zwom een man die eruitzag als Luitenant Hans Gruber uit Allo Allo. De man was klaarblijkelijk een vaste klant, want hij onderhield zich met zowel de badmeester aan de ene kant van het bad, als met de dames die aan de andere kant van het bad stonden te wachten tot de aquajoggingles zou beginnen. Daarnaast zwommen twee zwangere vrouwen die er wonderwel in slaagden om gedurende lange periode synchroon hun schoolslagen te maken. Rechts van de jongen zwom een vrouw van middelbare leeftijd op haar rug. Volgens de jongen was het een verstokte hippie die eruitzag alsof ze een groot deel van haar leven op haar rug had gelegen en nu door al haar minnaars was verlaten. Ze hield stug haar hoofd boven water om haar verjaarde kapsel droog te houden, waardoor het leek of ze constant wilde controleren of er niet toevallig een andere badgast tussen haar benen was gedoken. Omdat ze enkel een beenslag maakte en haar handen continue op haar dijen hield, leek het alsof ze de houding had aangenomen waar ze nu al jaren vurig naar verlangde. De jongen vond zijn eigen interpretatie van het schouwspel bijzonder grappig.
De jongen zwom in de middelste baan die bedoeld was voor snelle zwemmers. De baan was voor de rest nog leeg dus hij kon volledig zijn eigen gang gaan. Hij had zich voorgenomen om een programma af te werken die evengoed door zijn clubtrainer bedacht had kunnen zijn. Hij had tijdens zijn ontbijt zijn programma op een papiertje gekrabbeld en had het de toepasselijke titel "Menno-training" gegeven: een warming up van twintig banen met daarin afwisselend banen borstcrawl en banen "eigen keus". Daarna tien keer honderd meter borstcrawl met telkens dertig seconden pauze gevolgd door drie keer vijfenzeventig meter sprint met een minuut pauze. Tot slot nog vier banen vlinderslag en een paar honderd meter uitzwemmen. Geconcentreerd en met militaire precisie werkte hij het programma af, hoewel hij wel elke keer aan Allo Allo scenes dacht als hij Luitenant Gruber passeerde.
Na ongeveer een uur verliet de jongen het bad. Hij realiseerde zich weer waarom hij de avond ervoor zijn wekker had gezet om op tijd naar het zwembad te kunnen gaan. Hij had genoten van het zwemmen. Trainen voor de triatlon was in de afgelopen jaren zijn passie geworden. Het maakte hem blij. Met nog een volledige werkdag aan de Universiteit van Heidelberg voor de boeg was zijn dag nu al geslaagd. Hij dacht aan de woorden van Churandi Martina tijdens de afgelopen Olympische Spelen. Hij was blij man. Beter kon hij het niet verwoorden.
zaterdag 29 september 2012
Tacxen in de tuin
"I love it when a plan comes together"
John "Hannibal" Smith (A-team)
Dinsdag is het papadag en dus zorgt papa voor Enora. Echter, dinsdag is ook fietstrainingdag. In de zomermaanden geeft dat geen problemen, want dan wacht papa tot mama thuis is en gaat papa naar de GVAV fietstraining. Maar sinds vorige week is het te vroeg donker om in de avonduren te gaan fietsen. Dus papa is aangewezen op de Tacx.
Voor de mensen die niet weten wat een Tacx is. Een Tacx is een apparaat waar je je racefiets in kan plaatsen en dat voorzien is van een vliegwiel, zodat je kan trappen zonder vooruit te komen. Een hometrainer dus. Andere omschrijvingen die voor mij van toepassing zijn is dat de Tacx een martelwerktuig is en de laatste paar jaar goed heeft gefungeerd als schuuropvulling (ik heb hem al vier jaar, maar gebruik hem zelden). Maar goed, terug naar papadag.
Deze dinsdag was het mooi weer en daarom dacht papa dat het wel een goed idee zou zijn om de Tacx in de tuin te zetten. Met ons tuintje op het zuiden, in de zon en nauwelijks wind kon papa lekker gaan trainen. Zogezegd, zogedaan, denk je, maar dan is er natuurlijk nog diegene die papa aan de tuin gekluisterd houdt. Enora wil (en verdient) aandacht!
Maar papa had een plan. Als Enora haar middagslaapje zou doen, dan zou papa precies twee uur de tijd hebben om te tacxen en dat zou precies genoeg zijn om de voorgeschreven intervaltraining af te kunnen werken. Dus toen de lunch achter de kiezen zat en Enora duidelijk maakte dat het de hoogste tijd was, kon papa in actie komen. Hier een kort verslag hoe papa zijn plan uitvoerde:
Enora naar bed. Omkleden. Tacx klaarzetten; die staat natuurlijk achterin de schuur in een hoek achter alle andere rotzooi dus het klaarzetten duurt veel te lang. Fiets uit de schuur, snelsluiter van het achterwiel verwisselen, want anders past de fiets niet in de Tacx. Juiste snelsluiter zoeken. Deze zoektocht duurt natuurlijk ook veel te lang, want ik heb die verdomde Tacx al anderhalf jaar niet gebruikt. Snelsluiter gevonden, snelsluiter verwisselen. Smeer in je handen, handen wassen, en de training kan beginnen. Op de fiets stappen en er weer af, want bidon vergeten. Terug naar binnen, bidon vullen en weer op de fiets. Een paar trappen fietsen en weer afstappen, want horloge vergeten en die is echt nodig tijdens een intervaltraining. Terug naar binnen, horloge zoeken. Horloge gevonden en poging nummer drie. Ja hoor, we kunnen beginnen. Vijf minuten fietsen. Shit, babyfoon ligt nog binnen. Weer van de fiets, weer naar binnen, en weer op de fiets. Poging vier dan maar.
Papa is los!
John "Hannibal" Smith (A-team)
Dinsdag is het papadag en dus zorgt papa voor Enora. Echter, dinsdag is ook fietstrainingdag. In de zomermaanden geeft dat geen problemen, want dan wacht papa tot mama thuis is en gaat papa naar de GVAV fietstraining. Maar sinds vorige week is het te vroeg donker om in de avonduren te gaan fietsen. Dus papa is aangewezen op de Tacx.
Voor de mensen die niet weten wat een Tacx is. Een Tacx is een apparaat waar je je racefiets in kan plaatsen en dat voorzien is van een vliegwiel, zodat je kan trappen zonder vooruit te komen. Een hometrainer dus. Andere omschrijvingen die voor mij van toepassing zijn is dat de Tacx een martelwerktuig is en de laatste paar jaar goed heeft gefungeerd als schuuropvulling (ik heb hem al vier jaar, maar gebruik hem zelden). Maar goed, terug naar papadag.
Deze dinsdag was het mooi weer en daarom dacht papa dat het wel een goed idee zou zijn om de Tacx in de tuin te zetten. Met ons tuintje op het zuiden, in de zon en nauwelijks wind kon papa lekker gaan trainen. Zogezegd, zogedaan, denk je, maar dan is er natuurlijk nog diegene die papa aan de tuin gekluisterd houdt. Enora wil (en verdient) aandacht!
Maar papa had een plan. Als Enora haar middagslaapje zou doen, dan zou papa precies twee uur de tijd hebben om te tacxen en dat zou precies genoeg zijn om de voorgeschreven intervaltraining af te kunnen werken. Dus toen de lunch achter de kiezen zat en Enora duidelijk maakte dat het de hoogste tijd was, kon papa in actie komen. Hier een kort verslag hoe papa zijn plan uitvoerde:
Enora naar bed. Omkleden. Tacx klaarzetten; die staat natuurlijk achterin de schuur in een hoek achter alle andere rotzooi dus het klaarzetten duurt veel te lang. Fiets uit de schuur, snelsluiter van het achterwiel verwisselen, want anders past de fiets niet in de Tacx. Juiste snelsluiter zoeken. Deze zoektocht duurt natuurlijk ook veel te lang, want ik heb die verdomde Tacx al anderhalf jaar niet gebruikt. Snelsluiter gevonden, snelsluiter verwisselen. Smeer in je handen, handen wassen, en de training kan beginnen. Op de fiets stappen en er weer af, want bidon vergeten. Terug naar binnen, bidon vullen en weer op de fiets. Een paar trappen fietsen en weer afstappen, want horloge vergeten en die is echt nodig tijdens een intervaltraining. Terug naar binnen, horloge zoeken. Horloge gevonden en poging nummer drie. Ja hoor, we kunnen beginnen. Vijf minuten fietsen. Shit, babyfoon ligt nog binnen. Weer van de fiets, weer naar binnen, en weer op de fiets. Poging vier dan maar.
Papa is los!
Abonneren op:
Posts (Atom)