Spierpijn

"Up in the morning to the rising sun.
Got to run all day, till the running's done"

Gunnery Sergeant Hartman (Full Metal Jacket)


Kent u van die kerst- of andere wenskaarten die bij het openmaken één of ander vervelend riedeltje beginnen te jengelen? Van die valse net-niet deuntjes omdat de kaart te goedkoop was om er een fatsoenlijk stukje technologie in te plaatsen? Vast wel. Nou, ik biecht bij deze op: op dit moment ben ik zo'n irritant exemplaar. Wacht, ik zal uitleggen waarom.

Sinds de GVAV-hardlooptraining van woensdagavond citeer ik te pas en te onpas marsliederen uit de film Full Metal Jacket. Ik kan er weinig aan doen. Bij elke kniebuiging word ik eraan herinnerd. Er trekt dan een pijnscheutje vanuit mijn knieholte, via de hamstring, naar de rechterbil. En als ik mijn trainingssouvenir voel, schieten er beelden van de bootcamp door mijn hoofd. 

Beelden van mezelf. Springend als Plons de Kikker, liggend als een plank, mijn buikspieren kwellend, of de tribunetrap oprennend alsof er boven gratis tijdritfietsen worden weggegeven. Soms zie ik mezelf zelfs rondrennen met een malle grijns. Ik lijk dan op een chimpansee die probeert de vileine lach van het alfamannetje (lees: looptrainert) te beantwoorden. Alsof ik probeer te zeggen dat hij mij niet klein zal krijgen. Tegen beter weten in.

Wanneer zo'n weerzinwekkend beeld weer is weggeëbd, schieten mijn stembanden in een reflex en dan gebeurt het. 

 "This is my rifle, this is my gun,
 this is for fighting, this is for fun."

Ik kan er niks aan doen. Als een klassiek geconditioneerde hond geef ik acht na de eerste de beste pijnscheut en begin ik te citeren uit Stanley Kubrick's meesterwerk. Nou is de bovenstaande passage (zonder de bijbehorende beelden) vrij onschuldig, maar toen ik vanmiddag op het werk naar de printer wilde lopen, begon ik ook al "boven de achttien" passages te oreren. Iets met Eskimo's.

Uit veiligheidsoverwegingen heb ik de rest van de middag mezelf opgesloten en ben ik vroeg naar huis gegaan. Eenmaal thuis heb ik getracht niet te bewegen. Dat gaat tot op heden best goed. Maar nu ben ik klaar met typen en heb ik zin in een biertje. Dus op naar de koelkast. Oh, oh, daar ga ik weer...

"Who's the leader of the club that's made for you and me?


M-I-C-K-E-Y M-O-U-S-E.



Hey there. Hi there. Ho there. You're as welcome as can be.


M-I-C-K-E-Y M-O-U-S-E.



Mickey Mouse. (Mickey Mouse.)


Mickey Mouse. (Mickey Mouse.)



Forever let us hold our banner high.


High. High. High."

Spiegel

Het was stil
toen ik liep langs het Reitdiep

en naar het water staarde.

In het water zag ik een boom

die groeide zonder reden

Er werd een spiegel voorgehouden.

Willoze waterrimpels

door argeloze zwanen

bewezen de eindigheid van het moment.

Ik hoorde voetstappen
en besefte

dat het nooit stil was geweest

Oude vrienden

Klaprozen en zonnebloemen omzoomden het in bloei staande korenveld. De goudgele gloed van de akker was volledig complementair aan de blauwe wolkenloze hemel. Het leek wel een kitscherig schilderij. De Noorddijker Noordermolen daterend van 1888 stond er nog altijd. Zijn spiegelbeeld was, ondanks kleine waterrimpelingen, zichtbaar in de naastliggende brede sloot.

Op de smalle houten brug die het betonpad vanuit Garmerwolde met het recreatiegebied Kardinge verbond stond een jonge vader met zijn zoon. Op de grens van Stad met Ommeland hengelden ze naar voorn en baars. Een vrouw, die waarschijnlijk het gezin completeerde vond schaduw onder een esdoorn. Haar ogen waren gesloten terwijl ze dacht aan de ree die ze nog geen tien minuten eerder had gezien. Behalve het geluid van de oostenwind was het stil.

In de verte verscheen een hardloper. Hij wisselde zijn tempo af. Wanneer hij versnelde dan hield hij dat een seconde of twintig vol om zich daarna weer te bevrijden van de voorwaartse energie die hij zelf had geproduceerd. Als hij tot stilstand kwam, maakte hij tergend langzaam rare sprongetjes. De abrupte rare bewegingen gaven dan de indruk dat hij motorisch nog één en ander bij kon leren. Toch was het overduidelijk dat de jongen een geoefend atleet was. Dat verried zijn postuur.

Vanaf een bankje werd het hele tafereel aanschouwd door twee oude van dagen die tezamen ouder dan de molen waren. Ze zaten daar regelmatig. De voorbijgangers waren hun vertier. Wandelaars, fietsers, maar ook veel hardlopers, zeker nu de Groninger 4-mijl er weer aan kwam. Hoewel het zeker warmer dan vijfentwintig graden was droegen beide mannen een wollen grijsachtig colbert en een stoffen broek. De pakken waren zeker een maatje te groot. Dat was tien jaren terug nog niet zo. Op dit moment keek de één voornamelijk naar de vissers. De ander keek aandachtig naar de hardloper die hem deed denken aan zijn eigen sportverleden. Ze zeiden weinig. Dat was niet nodig.

Toen de hardloper dichterbij kwam, maakte het geluid van de oostenwind plaats was voor een ritmisch gehijg. Zijn inspanning was duidelijk zichtbaar. Zweetdruppels hingen aan het zilveren montuur van zijn bril en het shirt dat hij droeg was doorweekt. De opdruk van het shirt  "pain is temporary, glory is forever" wekte de aandacht van beide mannen. Ze vonden het enigszins pochend, al zeiden ze dat niet. Ze keken slechts bedenkelijk toen de jongen voorbij holde. Zij konden natuurlijk niet weten dat het shirt een cadeau was dat hij van zijn vriendin gekregen had en dat het een herinnering was aan een fantastisch weekend waarin hij en zijn vrienden de marathon van Berlijn liepen.

Nadat de jongen het bankje gepasseerd was keerde het geluid van de oostenwind terug. De beide mannen staarden samen naar de vissers die, zo leek het, beet hadden. Ze zeiden weinig. Dat was niet nodig, al vijftig jaar niet.

Zwembadpas

"In de zwembadpas
de benen nauwelijks zichtbaar
onder een lange regenjas
ietsje door de knieën
als zonder latten skiën
zo was de zwembadpas"

Freek de Jonge / Boudewijn de Groot (De zwembadpas)


Het was zo'n goed idee. Na een afwezigheid van zo'n drie maanden besloot ik afgelopen woensdag om weer naar de looptraining van GVAV te gaan. Het was prima weer, een graad of 28 en een luchtvochtigheidsgraad van zo'n 90%. Uitstekend weer dus om niet al te hard van stapel te lopen. Bidonnetje mee en lekker meedartelen met de grote groep. Ik zag het al helemaal voor me.

Hoe anders dacht trainer Bert daarover. Het gebruikelijke inlopen was natuurlijk geen verrassing, maar toen de loopscholing:

Bert: "Ok, we maken even acht uitvalspassen."
Stemmetje in mijn hoofd: "Wat zegt u?"

Onderdanig als ik ben, doe ik vervolgens acht uitvalspassen.

Bert: "Dit doen we nog een keer."
Stemmetje in mijn hoofd: "Uiteraard, nog een keer."

U raadt het al, ik doe nog eens acht uitvalspassen en denk: "zo dat hebben we ook weer overleefd."

Bert: "Maak tweetallen, waarbij één core stability doet..."
Stemmetje in mijn hoofd: "prima, ben ik vorige week mee begonnen, eitje."
Bert: "... en de andere 15 wisselsprongen doet."
Stemmetje in mijn hoofd: "Hey Ho Captain Jack!"

Zo gezegd, zo gedaan. Core stability was een eitje en na de wisselsprongen voelden mijn benen aan als snotgare spaghetti.

Bert: "Dit doen we ook twee keer."
Stemmetje in mijn hoofd: "Tuurlijk, ook twee keer."

Na nog wat andere oefeningen volgde de kern van de training. Vlotte tempo's: 3x800m, 4x400m, 2x1000m en (omdat niet iedereen tegelijk klaar is) nog eens 1x1000m uitlopen. Ik bespaar u de monoloog van "het stemmetje in mijn hoofd" tijdens de tempo's.

Het is nu vrijdag en ik loop nog steeds krom van de spierpijn. Wilt u weten hoe dat eruit ziet? Voor de mensen met een goed voorstellingsvermogen: lees het bovenstaande refrein uit een liedje van Boudewijn de Groot en beeld je mij in. Voor de mensen zonder een goed voorstellingsvermogen: lees de bovenstaande instructies van trainer Bert, volg ze op, en dan praten we overmorgen weer met elkaar.