De Bom

Carrière maken (voordat de bom valt)
Werken aan mijn toekomst (voordat de bom valt)
Ik ren door mijn agenda (voordat de bom valt)
Veilig in het ziekenfonds (voordat de bom valt)
En als de bom valt...........

Doe Maar (De Bom)


Tik Tak Tik Tak, Ik hoor je denken. Zal die Eigenwijzerman over Boston gaan schrijven? Hij heeft per slot van rekening twee academische publicaties op zijn naam staan over terrorisme en is al negen keer de finishlijn gepasseerd van een marathon.

Het antwoord is nee.

Het betreft vandaag een spreekwoordelijke bom. Ik heb het weer eens "best wel druk" (eufemisme) en ik heb al weer bijna twee weken niks van me laten horen op deze blog. En dus heb ik er nu in mijn lunchpauze voor gekozen om de stopwatch in te drukken en in twintig minuten een blog in elkaar te flansen. Totdat de Bom valt. En zo zijn de eerste twee minuten alweer om.

Het is dus druk. Er moeten artikelen af op het werk. Ik moet tentamens nakijken (er ligt een stapeltje van zo ongeveer 350 tentamens naast me). Ik krijg een nieuwe functie op het werk. Ik moet een x-aantal studenten en AIO's begeleiden. Ik zit in de faculteitsraad en ga zo maar door. Buiten het werk is het ook best druk. Ik heb sinds kort zitting genomen in het bestuur van mijn triatlonclub en doe er ook nog een Pr-commissietje bij.

Thuis is het ook druk en wordt het nog veel drukker!!! Laat ik eerst even kort mijn taken belichten. Mijn belangrijkste taak is die van persoonlijk begeleider van de prinses des huizes. En dat is mij toch een takenpakket! Ik lees boekjes, bezoek speeltuinen, geef eendjes te eten, maak puzzels, kleur kleurplaten, speel hamertje tik, kijk Zandkasteel Aan Zee, speel met mini's van de Albert Heijn etc etc. (luiers verschonen, broodjes smeren, koken, douchen, tandenpoetsen en alle andere mindere taken doen we er allemaal gewoon even bij). En dan hebben we het nog niet eens over de opvoeding gehad!

En verder thuis? Ik probeer ook nog eens de beste partner in crime te zijn van mijn betere helft die ook nog eens de moeder wordt van mijn tweede kind!

Ik heb het dus vrij druk (Ja, nou weten we het wel) en ren letterlijk en figuurlijk door mijn agenda. En dan zouden we haast vergeten dat ik ook nog train voor een hele triatlon! De vorige week elf uur, deze week twaalf en een half uur, en volgende week staat er veertien uur op het programma. Mijn gunst, hoe krijg ik het voor elkaar?

Oh ja, en dan ook nog deze blog waar ik maar al te graag tijd in steek. Nu heb ik dus al twee weken niets van me laten horen. Je zou zo op de gedachte kunnen komen dat ik wellicht geen inspiratie heb. Nou, dan heb je het mis!

Ik heb een heleboel inspiratie opgedaan. Zo wilde ik schrijven over een mooie duurloop met de zoon van mijn marathonheld Marti ten Kate in Zürich. Ik wilde een ode brengen aan (van geboorte) Nederlands beste vrouwelijke marathonloopster bij de marathon van Rotterdam. Ik wilde schrijven over hoe ik bij de GVAV fietstraining kapot ben gefietst (tot twee maal toe) door een dame die naar eigen zeggen supporter is van een voetbalclub uit Amsterdam. Ik wilde ook schrijven over hoe goed ik tot nu toe de trainingen verteer en hoe met name mijn zwemmen is verbeterd de laatste paar weken. Ik wilde schrijven over hoe de prinses des huizes extra weerstand biedt wanneer ik core-stability oefeningen doe door met speelgoedauto's over mijn rug te rijden. Ik wilde schrijven over keiharde intervaltrainingen op de atletiekbaan alwaar we de kilometers binnen de 3.30min klokten. En zo kan ik nog wel even doorgaan

Ik wilde zoveel leuke verhaaltjes schrijven! Maar ik heb er helaas even de tijd niet voor gehad. Oeps er zijn vijfentwintig minuten voorbij. Boem. Nog snel even de typo's eruit halen. (Naschrift: typo's verwijderen kostte nog eens zeven minuten).

En nu weer aan het werk. Statistiek tentamens nakijken. Heerlijk. Tot snel!

Goede Vrijdag?

I'm crusified

Army of Lovers (Crusified)

Ik draai er vandaag niet om heen. Er is niets goeds aan deze vrijdag. Het sneeuwt, het waait, het is koud en ik rij hier alleen op mijn fietsje langs de toendra's van Groningen. God, wat is dit enerverend. Fletse vergezichten wisselen zich af met fletse vergezichten. Waar ik ook kijk, overal zie ik vijftig tinten grijs. Alleen het dooie gras heeft kleur. Ach ja, kleur, je moet er maar in geloven.

Dit is niet hoe een duurrit op Goede Vrijdag er in mijn herinnering uitziet. Denk ik aan Goede vrijdag, dan denk ik aan voorjaarszon. Dan denk ik aan korte mouwen en aan een groep vrienden die al peddelend op de racefiets het leven bespreekt. Ook denk ik aan zonnebrillen, aan verkoelende bidons en aan een terrasje ergens in de provincie. Daar denk ik aan. Aan een terras en koffie met appeltaart, of pannenkoeken! Met andere woorden: Het woord "goed" in "Goede Vrijdag" heeft voor mij enige betekenis.

Maar wat krijg ik vandaag van Moeder Natuur? Sneeuw, een snijdende wind en bittere kou. En dat is niet de eerste keer dit jaar. Het is potjandrie (lees iets anders) de vijfde keer dit jaar dat ik als een pak ingevroren vissticks op de fiets zit. Twee jaar geleden zou ik nog niet eens op de fiets stappen als het plus vijf graden Celcius zou zijn en nu ga ik vrijwillig twee keer per week op poolexpeditie. Op zoek naar vorm. Tenminste, dat hou ik mezelf voor. En waarom? Omdat meneer zonodig een Ironman wil doen. Uitslover.

Nou, ik kan je één ding verzekeren. Vandaag ben ik er helemaal klaar mee. Ironman of niet, ik kan mezelf niet motiveren. Helaas ben ik op dit moment nog dertig kilometer van huis verwijderd, maar anders was ik ogenblikkelijk gestopt met trappen. Het is gewoon niet tof vandaag. Mijn vingers doen pijn. Bij de minste of geringste grijns schiet de kramp in mijn wangen. Het contact met mijn voeten ben ik een half uur geleden kwijtgeraakt. En tot overmaat van ramp is elke gedachte er één aan de voorjaarszon. Ik ben het beu. Ze bekijken het maar. Kruis erover.

Spierpijn

"Up in the morning to the rising sun.
Got to run all day, till the running's done"

Gunnery Sergeant Hartman (Full Metal Jacket)


Kent u van die kerst- of andere wenskaarten die bij het openmaken één of ander vervelend riedeltje beginnen te jengelen? Van die valse net-niet deuntjes omdat de kaart te goedkoop was om er een fatsoenlijk stukje technologie in te plaatsen? Vast wel. Nou, ik biecht bij deze op: op dit moment ben ik zo'n irritant exemplaar. Wacht, ik zal uitleggen waarom.

Sinds de GVAV-hardlooptraining van woensdagavond citeer ik te pas en te onpas marsliederen uit de film Full Metal Jacket. Ik kan er weinig aan doen. Bij elke kniebuiging word ik eraan herinnerd. Er trekt dan een pijnscheutje vanuit mijn knieholte, via de hamstring, naar de rechterbil. En als ik mijn trainingssouvenir voel, schieten er beelden van de bootcamp door mijn hoofd. 

Beelden van mezelf. Springend als Plons de Kikker, liggend als een plank, mijn buikspieren kwellend, of de tribunetrap oprennend alsof er boven gratis tijdritfietsen worden weggegeven. Soms zie ik mezelf zelfs rondrennen met een malle grijns. Ik lijk dan op een chimpansee die probeert de vileine lach van het alfamannetje (lees: looptrainert) te beantwoorden. Alsof ik probeer te zeggen dat hij mij niet klein zal krijgen. Tegen beter weten in.

Wanneer zo'n weerzinwekkend beeld weer is weggeëbd, schieten mijn stembanden in een reflex en dan gebeurt het. 

 "This is my rifle, this is my gun,
 this is for fighting, this is for fun."

Ik kan er niks aan doen. Als een klassiek geconditioneerde hond geef ik acht na de eerste de beste pijnscheut en begin ik te citeren uit Stanley Kubrick's meesterwerk. Nou is de bovenstaande passage (zonder de bijbehorende beelden) vrij onschuldig, maar toen ik vanmiddag op het werk naar de printer wilde lopen, begon ik ook al "boven de achttien" passages te oreren. Iets met Eskimo's.

Uit veiligheidsoverwegingen heb ik de rest van de middag mezelf opgesloten en ben ik vroeg naar huis gegaan. Eenmaal thuis heb ik getracht niet te bewegen. Dat gaat tot op heden best goed. Maar nu ben ik klaar met typen en heb ik zin in een biertje. Dus op naar de koelkast. Oh, oh, daar ga ik weer...

"Who's the leader of the club that's made for you and me?


M-I-C-K-E-Y M-O-U-S-E.



Hey there. Hi there. Ho there. You're as welcome as can be.


M-I-C-K-E-Y M-O-U-S-E.



Mickey Mouse. (Mickey Mouse.)


Mickey Mouse. (Mickey Mouse.)



Forever let us hold our banner high.


High. High. High."